Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

μια τρύπα στην ψυχή

Ξυπνώ στις 2 το μεσημέρι, στο κρεβάτι μου που αποτελείται μόνο από στρώμα, με μια πικρή γεύση στο στόμα, ψάχνω τα τσιγάρα μου με κλειστά μάτια. Ανάβω το τσιγάρο και εκπνέοντας την πρώτη τζούρα ανοίγω τα μάτια μου, αντικρύζοντας το μπλε ταβάνι. Γυρνώ το κεφάλι μου και βλέπω στην οθόνη το screen saver. Απλώνω το χέρι μου με δυσκολία και πατάω το play. Ξεκινά να παίζει η λίστα με τα αγαπημένα μου τραγούδια. Το χέρι μου καίει καθώς το τσιγάρο τελείωσε. Με γρήγορες κινήσεις το σβήνω. Ανάβω ένα δεύτερο ενώ σηκώνομαι και κατευθύνομαι προς την κουζίνα.
Όλοι κάθονται στο τραπέζι για το μεσημεριανό. Ο πατέρας μου με κοιτάζει με το βλέμμα του "πού κατάντησες" και η μάνα μου λέει: "κάτσε να φάμε". Γνέφω ένα όχι και φτιάχνω το φραπέ μου. Προσθέτοντας ζάχαρη έχασα το λογαριασμό στο μέτρημα. παίρνω το καλαμάκι και δοκιμάζω... ακόμα είναι πικρό...
Βυθίζομαι σε σκέψεις πικρές σε σκέψεις μαζοχιστικές. Δεν αισθάνομαι τίποτα, δεν αισθάνομαι τίποτα... δεν αισθάνομαι τίποτα! Μόνο κενό, ένα κενό που μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Λένε είναι η εφηβεία. Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τίποτα. Ξέρω μόνο ότι αυτό το κενό θέλω να γεμίσει. Πώς; Πόσο ακόμα;
Έχω όνειρα, που βλέπω όταν κοιμάμαι...και όχι μόνο. Κάθομαι στην παραλία αγναντεύοντας την πανσέλινο που μόλις ξεπρόβαλε από τον ορίζοντα. Φτιάχνει ένα φωτεινό μονοπάτι στην επιφάνεια της θάλασσας, που λαμπηρίζει καθώς κινούνται τα κύματα. Μέσα σε αυτήν την όαση της νύχτας, βλέπω την όαση της ζωής μου, τη λύτρωση της ψυχής μου. Βλέπω μια ανθρώπινη μορφή να περπατά, να με πλησιάζει, οδεύοντας πάνω στο μαγικό μονοπάτι... πριν φτάσει σε 'μένα, απλά χάνεται και το όνειρο σβήνει. Πίσω στον καθημερινό εφιάλτη... Πού είσαι; Σε ψάχνω!

[...]

Τώρα σε βρήκα.. ή... με βρήκες... κοιτάζω τα μάτια σου και ζαλίζομαι από το έντονο Déjà vu. Νιώθω ότι βυθίζομαι στο πάτωμα σαν σε κινούμενη άμμο, τα πόδια μου μουδιάζουν, τα χέρια μου τρέμουν. Αδύνατον! Εσύ ήσουν στα όνειρά μου, σε αυτά μου έβλεπα στον ύπνο αλλά και στον ξύπνιο μου. Είσαι η μορφή στο φωτεινό μονοπάτι που όδευες προς εμένα. Η αδερφή ψυχή μου ή ο καθρέφτης της ψυχής μου; Σε 'σένα βλέπω εμένα, βλέπω τη δική μου όμορφη πλευρά. Μήπως είσαι άγγελος; ...ή... μήπως άλλο ένα όνειρο;
Αυτή η μαύρη τρύπα στην ψυχή μου σταματά να μεγαλώνει. Γεμίζει χρώματα, αρώματα και χαρούμενες μελωδίες. Η καρδιά μου γίνεται ελαφριά και χορεύει στους ρυθμούς των ξωτικών.

[...]