Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Χαρακίρι

Αν ήταν όλη η ανθρωπότητα, από την αρχή μέχρι το τέλος, ένας μόνο άνθρωπος, θα ήταν όμορφος, ιδανικά όμορφος και ικανός να δει μόνο τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι του χάους. Στο ένα χέρι θα κρατούσε μαχαίρι και στο άλλο σπαθί. Από τη στιγμή που θα μάθαινε τη χρήση αυτών, θα τα χρησιμοποιούσε στον εαυτό του! Το ένα χέρι θα πλήγωνε το άλλο, και το άλλο χέρι ματωμένο θα έμπηγε το μαχαίρι μέσα στο μηρό σε πολλαπλά σημεία... Αυτό θα συνέβαινε για αιώνες, χιλιετίες, οι πληγές θα έφταναν στο πρόσωπο, στο λαιμό, στην πλάτη, στο στήθος, στις πατούσες. Αυτό το σώμα θα αυτοθεραπευόταν με το χρόνο, μέχρι μια πληγή να κλείσει, δυο άλλες θα είχαν ανοίξει και έτσι θα κατέληγε με πολλαπλές ουλές, αλλά και ανοιχτές πληγές... πληγές που ακόμα θα αιμορραγούσαν. Αυτοκαταστροφικός, μαζοχιστής με διπολική διαταραχή... Ακόμα και τώρα, πίσω από τις ουλές, θα φαινόταν η ομορφιά του.
Τι θα ήμουν; Ένα κύτταρο... ένα μικροσκοπικό -από τα πολλά- κύτταρο! Πρόσφατα θα μάθαινα ότι ζω μέσα σ' ένα μάτι, καταραμένο να κοιτάζω, ανίκανο να δράσω, έτσι κι αλλιώς ένα κύτταρο θα ήμουν μοναχά. Θα ευχόμουν να ήμουν κομμάτι μιας σταγόνας από δάκρυ, να κυλήσω... να γλιστρήσω... να δω κι άλλα μέρη αυτού του κορμιού, πριν αυτό γονατίσει, πριν το πρώτο χέρι στρέψει το σπαθί στην κοιλιά και κάνει χαρακίρι.


Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

σε αργή κίνηση

Περπατώ... η φιγούρα σου εμφανίζεται μπροστά μου, κινείται αργά. Βλέπω την κάθε λεπτομέρεια. Τους γυμνούς σου αστραγάλους να σταυρώνουν ενώ οι φτέρνες σου δεν ακουμπούν το πάτωμα. Απλώνω διστακτικά το χέρι μου. Τα πολλαπλά επίπεδα λευκού υφάσματος που καλύπτουν το κορμί σου, κυματίζουν γύρω σου, ενώ λευκά γερανοπέταλα σε περικυκλώνουν. Τεντώνω την παλάμη μου να σε φτάσω. Τα μαλλιά σου λυτά, κινούνται στο ρυθμό του ανέμου σου, αποκαλύπτωντάς μου τις μακριές βλεφαρίδες σου. Ένα μειδίαμα διαγράφεται στα χείλη σου. Είσαι σε ένα μπαλόνι από γαλήνη. Τεντώνω όλο μου το σώμα, για να σε φτάσω... Βλέπω τη ράχη της παλάμης μου να μου κρύβει τη θέα σου και... χάνεσαι... Τι ήθελα να κάνω πριν εμφανιστείς; Δε θυμάμαι πια.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

ενός τσιγάρου ερωτήσεις

Σου έδειξα κάποιες πλευρές μου. Λάθος! Μεγάλο λάθος! Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ για μένα, βλέπεις... απλά ήθελα να θέλεις.
Ήθελα να μάθω για 'σένα, έστω το ελάχιστο, ήθελα να βρω το αδύνατο σημείο της πανοπλίας σου, ήθελα να ξέρω τι προκάλεσε αυτήν την ασπίδα να γίνει τόσο επιθετική και ανίκητη; Βγάζεις την πανοπλία όταν είσαι με τους δικούς σου ανθρώπους; Έχεις δικούς σου ανθρώπους ή μήπως τα περνάς με τον εαυτό σου;
Πώς είσαι όταν δεν είμαι εκεί; Σκέφτεσαι κάποιο άλλο πρόσωπο όπως σκέφτομαι εγώ εσένα; Λαμβάνεις τα μηνύματά που σου στέλνω όταν σε σκέφτομαι; Τι ακριβώς συμβαίνει όταν σε συναντώ στα όνειρά μου; Μήπως με βλέπεις κι εσύ; Είμαι μέρος του ονείρου σου ή του εφιάλτη σου... ή μήπως δεν υπάρχω καθόλου;
Μήπως θα μπορούσε να ήταν αμοιβαίο εάν οι καταστάσεις ήταν αλλιώς; Πώς περνάς τις μέρες σου; Τι σ΄ευχαριστεί; Τι σου αρέσει; Έχεις παραιτηθεί απ΄οτιδήποτε σε συνδέει συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους ή μήπως έτσι θέλω να πιστεύω;
Με μισείς; Τι πιστεύεις για μένα; Με λυπάσαι; Ξεχνάς την ύπαρξη μου και σου είναι αδιάφορο ο,τι έχει σχέση με 'μένα; Μήπως... αυτά που σε πίεσα να μάθεις για 'μένα ήταν αρκετά για να με αντιπαθήσεις; Είναι εντάξει! Δεν θα άλλαζα τίποτα σ'εμένα για 'σένα. Πολλά πράγματα δεν ξέρω για 'σένα, αλλά ξέρω πολλά για 'μένα...
Απ' όλες τις ερωτήσεις που γυρνούσαν στο μυαλό μου, η πιο άσκοπη και χωρίς νόημα ερώτηση παραμένει: Αν πέθαινα σήμερα, πώς θα αισθανόσουν ξέροντας όλα αυτά;


Σάββατο, 28 Ιουνίου 2014

heartless

A heartless person might seem like warm-hearted on the outside but as you get closer you can see the pointed edges, you can feel the chill coming from their emptiness. I've been going around you for long trying to find a smooth surface to touch you, to give you some warmth and let my self in. When I touched my little finger on your smoothest possible surface, I ended up wounded and cold. You are not capable to feel, you are heartless... my little one...

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

εξέλιξη

Έρχονται στιγμές συνειδητοποίησης, που σε κάνουν να χάνεις τον έλεγχο, να χάνεις την υπομονή σου, να βαράς τους τοίχους, να θες να ξεσπάσεις, να θυμώνεις - με τον εαυτό σου. Μερικές φορές κάθεσαι σε μια γωνιά και γλύφεις τις πληγές σου.
Είναι εντάξει! Μη φοβάσαι! Αντιμετώπισέ το όσο πιο ψύχραιμα μπορείς να αντέξεις.
Είναι οι στιγμές που πραγματικά έχει εξελιχθεί το είναι σου. Νιώθεις πόνο, αλλά είναι εντάξει, δεν θα σου χαριστεί ο εαυτός σου. Θα σε πονέσει, ξανά και ξανά και ξανά, μέχρι ο πόνος να γίνει δεύτερη φύση σου. Να είσαι προετοιμασμένος! Πάντα θα πονάς, αλλά θα μάθεις να το το αντέχεις, επειδή θα ξέρεις τι ακολουθεί. Ναι! Ακολουθεί ο εξελιγμένος, καλύτερος εαυτός σου. Όπως μια μάνα γεννά το παιδί της με πόνο, έτσι κι εσύ θα μάθεις να γεννάς τον εαυτό σου. Οι πληγές σου δεν φαίνονται. Μόνο εσύ μπορείς να τις νιώσεις.
Μην σκεφτείς ποτέ αρνητικά γι' αυτό το συναίσθημα. Ξύπνα! Δεν αλλάζεις, εξελίσσεσαι. Να εξελίσσεσαι μέχρι το τέλος.


Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

τέλος;

Να αισθάνεσαι ότι ήρθε η ώρα να γράψεις επίλογο σε ένα μεγάλο και όμορφο κεφάλαιο. Είναι τέλειο αλλά έφθασε στο τέλος του. Αν συνεχίσω να γράφω, θα καταντήσει βαρετό και χωρίς ουσία. Εξ' άλλου όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Στεναχωριέμαι που τελειώνει, αλλά και πάλι χαίρομαι που υπήρξε. Στο κάτω κάτω εκεί είναι, γραμμένο, με όλες τις αναμνήσεις.
- Αλλά πότε καταλαβαίνεις ότι ήρθε η ώρα να το τελειώσεις;
- Όταν δεν έχεις τίποτα άλλο να γράψεις επί της ουσίας, όταν είσαι έτοιμος να ξεκινήσεις άλλο κεφάλαιο ή όταν κουράστηκες να βρίσκεις άλλα δεκαδικά ψηφία του "π", όταν ξέρεις πώς η συνέχεια θα είναι όλο επαναλήψεις, όταν δεν έχεις κάτι άλλο να δώσεις ή να πάρεις.