Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Χαρακίρι

Αν ήταν όλη η ανθρωπότητα, από την αρχή μέχρι το τέλος, ένας μόνο άνθρωπος, θα ήταν όμορφος, ιδανικά όμορφος και ικανός να δει μόνο τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι του χάους. Στο ένα χέρι θα κρατούσε μαχαίρι και στο άλλο σπαθί. Από τη στιγμή που θα μάθαινε τη χρήση αυτών, θα τα χρησιμοποιούσε στον εαυτό του! Το ένα χέρι θα πλήγωνε το άλλο, και το άλλο χέρι ματωμένο θα έμπηγε το μαχαίρι μέσα στο μηρό σε πολλαπλά σημεία... Αυτό θα συνέβαινε για αιώνες, χιλιετίες, οι πληγές θα έφταναν στο πρόσωπο, στο λαιμό, στην πλάτη, στο στήθος, στις πατούσες. Αυτό το σώμα θα αυτοθεραπευόταν με το χρόνο, μέχρι μια πληγή να κλείσει, δυο άλλες θα είχαν ανοίξει και έτσι θα κατέληγε με πολλαπλές ουλές, αλλά και ανοιχτές πληγές... πληγές που ακόμα θα αιμορραγούσαν. Αυτοκαταστροφικός, μαζοχιστής με διπολική διαταραχή... Ακόμα και τώρα, πίσω από τις ουλές, θα φαινόταν η ομορφιά του.
Τι θα ήμουν; Ένα κύτταρο... ένα μικροσκοπικό -από τα πολλά- κύτταρο! Πρόσφατα θα μάθαινα ότι ζω μέσα σ' ένα μάτι, καταραμένο να κοιτάζω, ανίκανο να δράσω, έτσι κι αλλιώς ένα κύτταρο θα ήμουν μοναχά. Θα ευχόμουν να ήμουν κομμάτι μιας σταγόνας από δάκρυ, να κυλήσω... να γλιστρήσω... να δω κι άλλα μέρη αυτού του κορμιού, πριν αυτό γονατίσει, πριν το πρώτο χέρι στρέψει το σπαθί στην κοιλιά και κάνει χαρακίρι.


Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

σε αργή κίνηση

Περπατώ... η φιγούρα σου εμφανίζεται μπροστά μου, κινείται αργά. Βλέπω την κάθε λεπτομέρεια. Τους γυμνούς σου αστραγάλους να σταυρώνουν ενώ οι φτέρνες σου δεν ακουμπούν το πάτωμα. Απλώνω διστακτικά το χέρι μου. Τα πολλαπλά επίπεδα λευκού υφάσματος που καλύπτουν το κορμί σου, κυματίζουν γύρω σου, ενώ λευκά γερανοπέταλα σε περικυκλώνουν. Τεντώνω την παλάμη μου να σε φτάσω. Τα μαλλιά σου λυτά, κινούνται στο ρυθμό του ανέμου σου, αποκαλύπτωντάς μου τις μακριές βλεφαρίδες σου. Ένα μειδίαμα διαγράφεται στα χείλη σου. Είσαι σε ένα μπαλόνι από γαλήνη. Τεντώνω όλο μου το σώμα, για να σε φτάσω... Βλέπω τη ράχη της παλάμης μου να μου κρύβει τη θέα σου και... χάνεσαι... Τι ήθελα να κάνω πριν εμφανιστείς; Δε θυμάμαι πια.

Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

ενός τσιγάρου ερωτήσεις

Σου έδειξα κάποιες πλευρές μου. Λάθος! Μεγάλο λάθος! Δεν ενδιαφέρθηκες ποτέ για μένα, βλέπεις... απλά ήθελα να θέλεις.
Ήθελα να μάθω για 'σένα, έστω το ελάχιστο, ήθελα να βρω το αδύνατο σημείο της πανοπλίας σου, ήθελα να ξέρω τι προκάλεσε αυτήν την ασπίδα να γίνει τόσο επιθετική και ανίκητη; Βγάζεις την πανοπλία όταν είσαι με τους δικούς σου ανθρώπους; Έχεις δικούς σου ανθρώπους ή μήπως τα περνάς με τον εαυτό σου;
Πώς είσαι όταν δεν είμαι εκεί; Σκέφτεσαι κάποιο άλλο πρόσωπο όπως σκέφτομαι εγώ εσένα; Λαμβάνεις τα μηνύματά που σου στέλνω όταν σε σκέφτομαι; Τι ακριβώς συμβαίνει όταν σε συναντώ στα όνειρά μου; Μήπως με βλέπεις κι εσύ; Είμαι μέρος του ονείρου σου ή του εφιάλτη σου... ή μήπως δεν υπάρχω καθόλου;
Μήπως θα μπορούσε να ήταν αμοιβαίο εάν οι καταστάσεις ήταν αλλιώς; Πώς περνάς τις μέρες σου; Τι σ΄ευχαριστεί; Τι σου αρέσει; Έχεις παραιτηθεί απ΄οτιδήποτε σε συνδέει συναισθηματικά με άλλους ανθρώπους ή μήπως έτσι θέλω να πιστεύω;
Με μισείς; Τι πιστεύεις για μένα; Με λυπάσαι; Ξεχνάς την ύπαρξη μου και σου είναι αδιάφορο ο,τι έχει σχέση με 'μένα; Μήπως... αυτά που σε πίεσα να μάθεις για 'μένα ήταν αρκετά για να με αντιπαθήσεις; Είναι εντάξει! Δεν θα άλλαζα τίποτα σ'εμένα για 'σένα. Πολλά πράγματα δεν ξέρω για 'σένα, αλλά ξέρω πολλά για 'μένα...
Απ' όλες τις ερωτήσεις που γυρνούσαν στο μυαλό μου, η πιο άσκοπη και χωρίς νόημα ερώτηση παραμένει: Αν πέθαινα σήμερα, πώς θα αισθανόσουν ξέροντας όλα αυτά;