Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Χαρακίρι

Αν ήταν όλη η ανθρωπότητα, από την αρχή μέχρι το τέλος, ένας μόνο άνθρωπος, θα ήταν όμορφος, ιδανικά όμορφος και ικανός να δει μόνο τον εαυτό του μέσα στο σκοτάδι του χάους. Στο ένα χέρι θα κρατούσε μαχαίρι και στο άλλο σπαθί. Από τη στιγμή που θα μάθαινε τη χρήση αυτών, θα τα χρησιμοποιούσε στον εαυτό του! Το ένα χέρι θα πλήγωνε το άλλο, και το άλλο χέρι ματωμένο θα έμπηγε το μαχαίρι μέσα στο μηρό σε πολλαπλά σημεία... Αυτό θα συνέβαινε για αιώνες, χιλιετίες, οι πληγές θα έφταναν στο πρόσωπο, στο λαιμό, στην πλάτη, στο στήθος, στις πατούσες. Αυτό το σώμα θα αυτοθεραπευόταν με το χρόνο, μέχρι μια πληγή να κλείσει, δυο άλλες θα είχαν ανοίξει και έτσι θα κατέληγε με πολλαπλές ουλές, αλλά και ανοιχτές πληγές... πληγές που ακόμα θα αιμορραγούσαν. Αυτοκαταστροφικός, μαζοχιστής με διπολική διαταραχή... Ακόμα και τώρα, πίσω από τις ουλές, θα φαινόταν η ομορφιά του.
Τι θα ήμουν; Ένα κύτταρο... ένα μικροσκοπικό -από τα πολλά- κύτταρο! Πρόσφατα θα μάθαινα ότι ζω μέσα σ' ένα μάτι, καταραμένο να κοιτάζω, ανίκανο να δράσω, έτσι κι αλλιώς ένα κύτταρο θα ήμουν μοναχά. Θα ευχόμουν να ήμουν κομμάτι μιας σταγόνας από δάκρυ, να κυλήσω... να γλιστρήσω... να δω κι άλλα μέρη αυτού του κορμιού, πριν αυτό γονατίσει, πριν το πρώτο χέρι στρέψει το σπαθί στην κοιλιά και κάνει χαρακίρι.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου